|
مرکز آموزش علوم تجربی هفتم و هشتم و نهم گناوه
| ||
|
[ ] [ ] [ داریوش داودی ]
روش اول: مقداری الکل را به مخلوط این دو بیفزایید. الکل به این دلیل که دارای عامل هیدروکربنی ناقطبی است، شکر را که آن هم عامل هیدروکربنی دارد، در خود حل میکند. ولی نمک که مادهای یونی است در آن حل نمیشود. به این ترتیب با یک صافی میتوان بلورهای نمک را جدا نمود. پس از مدتی هم الکل تبخیر میشود و دوباره بلورهای شکر به دست میآیند. روش دوم: روش تبلور است که بر اساس آن، هر ماده به دور هستهای از جنس خودش متبلور میشود. برای جدا کردن شکر و نمک با این روش، مخلوط نمک و شکر را پس از انحلال در آب، گرم کنید و به صورت محلول اشباع درآورید. همزمان دو نخ در محلول آویزان کنید که به یکی از نخها تکهای سنگ نمک و به نخ دیگر تکهای نبات بسته شده باشد. پس از مدتی، هر ماده به دور بلور همجنس خود جمع و متبلور میشود. روش سوم: شکر یک ترکیب مولکولی و نمک یک ترکیب یونی است و در آب حل می شوند .مي توانيد مخلوط را در آب حل كنيد و آن را از ستونهاي تبادلگر يونی که قادرند كاتيون ها و آنيون های موجود در آب را از آن جدا کنند، عبور دهيد. در مسير تبادلگر يونی، يونهای مثبت Na و يونهای منفی Cl از آب جدا می شود و شما در آن سو فقط محلول آب و شکر داريد و جدا كردن شکر از آب هم كار سختی نيست. جدا كردن يونهای کلر و سديم هم با بازگردانی ستون تبادلگر اتفاق می افتد. روش چهارم: به علت تفاوت در وزن مولکولي شکر و نمک، ميتوان از سانتريفيوژ، که بر اساس تفاوت در وزن مولکولي مواد را از هم جدا ميکند، استفاده کرد. روش پنجم: به علت تفاوت در اندازه ي بلورهاي نمک و شکر، ميتوان از صافي هايي با اندازه ي روزنه هاي بسيار ريز نيز استفاده کرد البته به شرطي که اندازه ي بلور بزرگتر را بدانيم. روش ششم: شکر و نمک را جلوی يک تعداد ی مورچه یا زنبور می ريزيم. آنها شکر را می برند و نمک برایمان باقی می ماند. [ ] [ ] [ داریوش داودی ]
[ ] [ ] [ داریوش داودی ]
|
||
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] | ||